بیتی در این غزل هست که می گوید :

به خلق و لطف توان کرد صید اهل نظر 

به بند و دام نگیرند مرغ دانا را 


که بیت زیبایی است و به این موضوع اشاره دارد که با اخلاق نیکو و لطافت به بسیاری از خواسته ها می توان رسید و به روش دام گستردن و فریبکاری ممکن است به خواسته های زود گذر رسید ، اما در بلند مدت جوابگو نخواهد بود.