گاه چنین می نماید که آنچه عموم مردم می بینند و زندگی می کنندش و باور دارند، چیزی است نه چنان که شایان زیستن باشد.

یا از سر عادت یا اجبار یا رسمی کهنه و مبرا از فایده.

آنچه عیان است اینچنین می نماید.

اما آنچه نهان است حرف های دیگری دارد. گاه چنان پیچیده و پرمایه و پر از رمز و راز است که دوست داشتنی می نماید.

گاه در اعماق درونت نجوایی را می شنوی که در سودای چنین لحظاتی است. 

خواهشی پر تمنا.

گاه ابهام بهترین نشان غرابت و پیچیدگی و پرمایگی این لحظات است.

فرزانه ای (محمدرضا شعبانعلی)می گفت (نقل به مضمون):

 آنگاه که  میزان شناخت تو از کسی آلوده به ابهام باشد، این نشانه خوبی است.